หลงใหลสุราในไหใหม่ ลองย้อนกลับไปลิ้มรสต้นตำรับกันสักครั้ง

สารภาพว่าตอนเห็น Phantom Blade Zero ครั้งแรก ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาตัวละครอย่างประหลาด โดยเฉพาะสองตัวละครอย่าง Soul และ Zuo Shang จนแอบคิดในใจว่า นี่มันเหมือนเกมที่เคยเล่นเมื่อสิบกว่าปีก่อนเลยนี่หว่า หรือเขาไปหยิบดีไซน์ใครมาใช้หรือเปล่า?

แต่พอลองย้อนกลับไปค้นดู ก็พบว่ามันไม่ใช่การลอกเลียนแบบแต่อย่างใด เพราะทั้งสองเกมมีผู้ให้กำเนิดคนเดียวกัน!

และที่น่าสนใจกว่านั้นคือ การกลับมาครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการคืนชีพของเกมเก่า แต่ยังเป็นเรื่องราวของผู้สร้างที่ใช้เวลากว่าทศวรรษขัดเกลาความฝันของตัวเอง จนมีโอกาสกลับมาชักกระบี่อีกครั้ง

ย้อนกลับไปยังยุทธภพที่ทุกอย่างเริ่มต้น

ในปี 2013 เกม Rain Blood Chronicles: Mirage จาก S-GAME ได้พาเรารู้จักโลกกำลังภายในที่ไม่เหมือนใคร ผ่านเกมแอ็กชัน Hack and Slash แบบ 2D Side-Scrolling ที่ผสมผสานความเป็น Wuxia เข้ากับบรรยากาศอันมืดหม่น ความรุนแรง และกลิ่นอายเหนือจริง

แม้ Mirage จะไม่ใช่จุดเริ่มต้นแรกสุดของจักรวาล Rainblood เพราะผู้สร้างอย่าง Liang Qiwei หรือ Soulframe Liang ได้เริ่มสร้างโลกใบนี้มาตั้งแต่ยุคเกม RPG อินดี้ Rainblood: Town of Death ในปี 2008 แต่ Mirage ก็เป็นหนึ่งในหมุดหมายสำคัญที่ทำให้เอกลักษณ์ของจักรวาลนี้เด่นชัดขึ้น

เรื่องราวของสองนักฆ่า ก่อนโชคชะตาจะพาพวกเขาไปคนละทาง

Mirage พาเราติดตาม Soul และ Zuo Shang สองนักฆ่าผู้เป็นทั้งสหายและคู่หูร่วมรบ ที่ต้องออกเดินทางตามหา Jade อาจารย์ของพวกเขาซึ่งหายตัวไประหว่างสืบสวนองค์กรลึกลับที่ชื่อว่า Mirage

ภารกิจตามหาคนคนหนึ่งจึงกลายเป็นการเผชิญหน้ากับเหล่านักฆ่า ยอดฝีมือ และความลับเบื้องหลังอำนาจที่กำลังครอบงำยุทธภพ

เนื้อเรื่องอาจไม่ได้ซับซ้อนหรือมีการเล่าเรื่องที่ยิ่งใหญ่เท่าผลงานยุคปัจจุบัน แต่ก็วางรากฐานสำคัญเอาไว้ ทั้งองค์กรลับ การหักหลัง ความทะเยอทะยาน และโลกที่เส้นแบ่งระหว่างธรรมะกับอธรรมไม่ได้ชัดเจนอย่างที่คิด

โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของ Soul และ Zuo Shang ที่ครั้งหนึ่งเคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กัน ก่อนจะถูกนำกลับมาตีความใหม่ใน Phantom Blade Zero ผ่านความขัดแย้งที่ทำให้สองอดีตสหายต้องยืนอยู่คนละฝั่ง

ภาพที่เคยคุ้นตาของสองคู่หู จึงกลายเป็นภาพของความเป็นอริที่ชวนให้คนเคยเล่นเกมเก่ารู้สึกบางอย่างเป็นพิเศษ

DNA ของ Wuxia Punk ไม่ได้เพิ่งถือกำเนิดขึ้นในวันนี้

สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือ เมื่อมองย้อนกลับไป เราจะพบว่าเอกลักษณ์ที่ทำให้ Phantom Blade Zero ดูโดดเด่นในวันนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเกมระดับ AAA

เพราะมันมีรากฐานอยู่ใน Rainblood มาตั้งแต่แรกแล้ว

ตั้งแต่โลกกำลังภายในที่ไม่ได้สวยงามโรแมนติกแบบจอมยุทธ์ทั่วไป แต่เต็มไปด้วยความเสื่อมทราม องค์กรนักฆ่า การแย่งชิงอำนาจ และตัวละครที่มีความเป็นมนุษย์มากกว่าการแบ่งฝ่ายดีหรือชั่ว

ไปจนถึงงานออกแบบที่นำความงามแบบจีนโบราณมาผสมกับความดิบ ความประหลาด และจินตนาการที่หลุดออกจากกรอบกำลังภายในแบบดั้งเดิม

แม้ Mirage จะยังไม่ได้แสดงความเป็น Punk ผ่านเทคโนโลยี เครื่องจักร และรายละเอียดของโลกได้อย่างเต็มที่เหมือน Zero แต่จิตวิญญาณของการฉีกขนบ Wuxia ก็ปรากฏอยู่ในเกมตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

รวมถึงระบบการต่อสู้ที่รวดเร็ว ดุดัน และให้ความสำคัญกับลีลาของวิทยายุทธ์มากกว่าความสมจริง

Soul เป็นนักฆ่าที่โดดเด่นด้านความคล่องแคล่ว การเคลื่อนที่ และการโจมตีต่อเนื่อง ขณะที่ Zuo Shang ใช้วิชากระบี่และพลังปราณควบคุมพื้นที่การต่อสู้

ทั้งสองมีสไตล์ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน และเกมยังเปิดโอกาสให้เราสลับตัวละครกลางการต่อสู้เพื่อสร้างคอมโบได้อีกด้วย

นี่อาจเป็นหนึ่งในสิ่งที่ผมเสียดายที่สุดเมื่อมาถึง Phantom Blade Zero เพราะแม้จะได้เห็น Zuo Shang กลับมาอีกครั้ง แต่เราก็ไม่ได้มีโอกาสควบคุมเขาในฐานะตัวละครหลักที่เล่นได้เหมือนสมัย Mirage

จอมยุทธ์อาจวางกระบี่ได้ แต่ไม่เคยละทิ้งวิถีของตน

หากจะมีเรื่องราวใดที่ชวนให้ผมประทับใจไม่แพ้ตัวเกม ก็คงเป็นเรื่องราวของผู้ให้กำเนิดจักรวาลนี้อย่าง Soulframe Liang

เพราะเส้นทางของเขาไม่ได้เริ่มต้นจากสตูดิโอเกมระดับ AAA หรือเงินทุนมหาศาล แต่เริ่มจากความหลงใหลในโลกกำลังภายใน และความพยายามที่จะสร้างยุทธภพในแบบที่ตัวเองจินตนาการเอาไว้

จาก Rainblood: Town of Death ที่สร้างขึ้นด้วยเครื่องมือ RPG Maker สู่ Mirage ที่ขยายความฝันให้กลายเป็นเกมแอ็กชันเต็มรูปแบบ และต่อยอดไปสู่เกมในจักรวาล Phantom Blade บนแพลตฟอร์มอื่น ๆ

ตลอดเส้นทางนั้น เทคโนโลยีเปลี่ยนไป ตลาดเกมเปลี่ยนไป แม้แต่รูปแบบของเกมเอง ก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง

แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือความตั้งใจที่จะสร้างโลกกำลังภายในอันมีเอกลักษณ์ของตัวเอง ผมคิดว่านี่แหละคือเสน่ห์ที่แท้จริงของ Phantom Blade Zero

เพราะหากมองให้ลึกกว่ากราฟิกอันสวยงาม หรือระบบการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจ เราจะเห็นความพยายามของคนคนหนึ่งที่ใช้เวลาเกือบสองทศวรรษพัฒนาฝีมือ เพื่อกลับมาสร้างสิ่งที่ตัวเองรักให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

ไม่ต่างอะไรจากจอมยุทธ์ที่ออกท่องยุทธภพ ผ่านทั้งความพ่ายแพ้และบททดสอบ ก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมวิทยายุทธ์ที่แก่กล้ากว่าเก่า

และบางทีการกลับมาครั้งนี้อาจไม่ได้เป็นการแก้แค้นใคร แต่เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่า ความฝันที่เคยถูกจำกัดด้วยกำลังและทรัพยากรในวันวาน สามารถเติบโตขึ้นมาได้ไกลเพียงใด

สิบปีล้างแค้นก็ยังไม่สาย และสิบกว่าปีในการขัดเกลากระบี่ ก็ไม่เคยสูญเปล่า

เหล้าเก่าที่ผ่านการบ่ม ไม่ได้หมายความว่าจะหมดรสชาติ

แน่นอนว่าเมื่อย้อนกลับไปเล่น Mirage ในวันนี้ เราคงต้องยอมรับข้อจำกัดหลายอย่างของเกมอายุกว่าสิบปี ไม่ว่าจะเป็นความลื่นไหลของระบบควบคุม ความหลากหลายของเกมเพลย์ หรือการเล่าเรื่องที่ยังไม่สามารถถ่ายทอดทุกอย่างได้อย่างเต็มที่

แต่สำหรับผม สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ Mirage หมดคุณค่า

ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เราเห็นความทะเยอทะยานของผู้สร้างที่พยายามผลักดันไอเดียของตัวเองภายใต้ข้อจำกัดของเทคโนโลยีและทรัพยากรในเวลานั้น

จากเกมกำลังภายใน 2D ที่มีตัวละครให้เลือกเพียงสองคน สู่โลก 3D อันกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดและระบบการต่อสู้ที่ซับซ้อนขึ้น

มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนรูปลักษณ์ แต่คือการนำความฝันเดิมกลับมาพัฒนาให้ใกล้เคียงกับภาพที่ผู้สร้างเคยจินตนาการไว้มากขึ้น

และถึงแม้ Phantom Blade Zero จะไม่ใช่ภาคต่อของ Mirage โดยตรง แต่เป็นการนำโลก ตัวละคร และแนวคิดดั้งเดิมกลับมาตีความใหม่ ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า Mirage คือหนึ่งในรากฐานสำคัญที่ทำให้เกมในวันนี้ถือกำเนิดขึ้นมาได้

เหล้าเก่าในไหใหม่ อาจไม่ได้มีรสชาติเหมือนเดิมทุกประการ

บางส่วนถูกปรุงแต่งใหม่ บางส่วนถูกขัดเกลาให้กลมกล่อมขึ้นตามกาลเวลา แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ก็คือเอกลักษณ์ของผู้ปรุงคนเดิม

สำหรับใครที่กำลังสนใจ Phantom Blade Zero หรือหลงใหลในเสน่ห์ของ Wuxia Punk ผมอยากชวนให้ลองย้อนกลับไปสัมผัส Rain Blood Chronicles: Mirage กันสักครั้ง

ไม่ใช่เพราะมันเป็นเกมที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่เพราะบางครั้ง การได้ย้อนกลับไปสัมผัสจุดเริ่มต้น ก็ทำให้เรามองเห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้มากขึ้น

และถ้าใครหลงใหลสุราในไหใหม่ ก็อย่าลืมลองกลับไปลิ้มรสชาติดั้งเดิมกันดูนะครับ

เพราะก่อนที่กระบี่เล่มนี้จะเปล่งประกายในวันนี้ มันเคยผ่านการตี หลอม และขัดเกลามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

สิบปีล้างแค้นยังไม่สาย แต่สำหรับจอมยุทธ์ผู้ไม่เคยยอมแพ้ บางทีสิ่งที่รอคอยอาจไม่ใช่วันแห่งการแก้แค้น หากเป็นวันที่กระบี่ในมือได้เปล่งประกายอย่างที่เคยฝันไว้เสียที

แหล่งอ้างอิง

แหล่งอ้างอิง